و مما نفى نومى و شيب لمتي * تصاريف أيّام لَهنَّ خطوب فمن مبلّغ عنّي الحُسين رسالة * و إن كرهتها أنفس و قلوب قتيلا بلا جرم كأن ثيابه * صبيغ بماء الأرجوان خضيب و للسيف إعوال و للرمح رنة * و للخيل من بعد الصهيل نحيب تزلزلت الدنيا لآل محمد * و كادت لها صم الجبال تذوب و غارت نجوم و أقشعرت كواكب * و هتك أستار و شق جيوب هم شفعائي يوم حشري و محشري * و حبهم للشافعي ذنوب لئن كان ذنباً حبّ ل محمد * فذلك ذنب لست منه أتوب يصلّي على المَهدي من آل هاشم * و يغزي بنوه إن ذا لعجيب يعني : غم و اندوه من بازآمد ، و دل اندوهناك است ، و خواب از من برفت ، وآسايش از من دور شد . و از آنچه به خواب من دور كرد و مرا پير گردانيد و موي سرم سفيد كرد گردش‌هاي روزگار است و محنت‌هاي آن . كيست كه از من رساله و نامه‌اي به حسين علي رساند ، و اگرچه نفس‌ها و دل‌ها اين معني را نخواهند . سيّدي كه وي را به ظلم و بيگناه كشتند . گوييا كه جامه‌هاي وي به آب ارغوان رنگين سرخ كرده‌اند ، كه به سبب اين مصيبت ، شمشيرها ونيزه‌ها و اسبان را گريه و ناله و اندوه است ، و از براي مصيبت آل محمّد زلزله و غلغله و ولوله در دنيا افتاده ، و نزديك است كه كوه‌هاي سخت با عظمت از اين مصيبت همچون نمك گداخته شود ، و آفتاب و ماهتاب و ديگر ستارگان از مقام خود زايل گردند ، و پرده‌ها دريده ، گريبان‌ها شكافته گردد . آل محمّد شفاعت‌كنندگان منند روز حشر و قيامت ، و دوستي ايشان مر شافعي را گناه است .